ဒါနပါရမီ-ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲ လွဴဒါန္းျခင္း ေကာင္းမွဳကုသုိလ္အက်င့္ေလးကို
အရွင္အေနနဲ႔ က-ခ-ဂ ျမန္မာ့အကၡရာစာကုိမွ်
မဖတ္တတ္ခင္၊ မိမိနာမည္ကိုမွ် မေရး တတ္ခင္၊ စာေလးတစ္ေၾကာင္းကိုမွ် မေရးတတ္ခင္ကတဲ႔က အေလ့အက်င့္ျဖစ္
ေနခဲ႔တာပါ။ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေပေတေတကေလးေလး ဘ၀ကတဲ႔ကဆုိပါေတာ့။ မိဘကသင္ေပလို႔လဲ မဟုတ္ပါဘူး။
စာေပေတြဖတ္ရလို႔လဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆရာေတာ္ သံဃာေတာ္ေတြ ေဟာၾကားထားတဲ႔ ျမတ္ဗုဒၶဓမၼေတြကို
နာၾကားရလို႔လဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ေမြးရာပါဗီဇအက်င့္တစ္ခုသာပါ။
ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ အရွင္ရဲ႕ ငယ္ဘ၀က သူမ်ားေတြဘ၀ေတြနဲ႔ အေတာ္ေလး
ကိုကြာျခားခဲ႔ပါတယ္။ လူလားေျမာက္လုိ႔ ကိုးႏွစ္သားအရြယ္ထိ စာေပကိုသင္ၾကားခြင့္ မရခဲ႔ပါဘူး။
ေက်ာင္းေနခြင့္မရခဲ႔ပါဘူး။ တရားနာခြင့္ဆုိတာပိုေ၀းေပါ့။ ၇-၈-၉ ႏွစ္သား အရြယ္ေတြမွာေတာ့
အရွင္ဟာ မနက္မုိးခ်ဳပ္ ႏြားတစ္အုပ္နဲ႔ ေတာင္ယာလယ္ကြင္းမွာပဲ အခ်ိန္ကုန္လြန္ခဲ႔ရတာပါ။
ဒီေတာ့ ေက်ာင္းစိမ္း၀တ္စံုကို၀တ္ လြယ္အိတ္လြယ္ခြင့္ေတြ။ ရြာဦးေက်ာင္းကဆရာေတာ္ထံမွာ
ဘာသာေရးစာေပသင္ၾကားခြင့္ေတြ၊ ျမင့္ျမတ္တဲ႔ ေန႔ရက္ဥပုသ္ကာလေတြမွာ သီလယူဥပုသ္ေစာင့္ခြင့္ေတြ၊
ျမတ္ဓမၼေတြကို နာၾကား ခြင့္ေတြ၊ အေမ-အေဖေတြရဲ႕ ဆံုးမစကားေတြကုိ နားေထာင္ခြင့္ေတြကို
မရခဲ႔ဘူးဆုိပါ ေတာ့။
ဒီေတာ့…ဒါနဆုိတဲ႔အဓိပၸါယ္ေတြ၊ လွဴဒါန္းျခင္းရဲ႕အက်ိဳးေတြ၊ စြန္႔ၾကဲေပး
ကမ္းျခင္းရဲ႕ အႏွစ္သာရေတြ ဘာဆုိဘာကိုမွ နားမလည္ခဲ႔ပါဘူး။ ဒီအသက္ရြယ္မွာ ဒါေတြကို နားလည္ဖုိ႔ဆုိတာ
အသာထား ကိုယ့္နာမည္ေလးကိုေတာင္ မေရးတတ္ မဖတ္တတ္ခဲ႔တာပါ။ ဒါဆုိ..ဘယ္လုိလုပ္ျပီး ဒါနပါရမီ-ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲလွဴဒါန္းျခင္း
အက်င့္ကို ဘာမွနာမလည္ဘဲ စာမတတ္ဘဲ ကေလးဘ၀မွာ ရရွိခဲ႔တာလဲလို႕ ေမးစရာရွိပါတယ္။ အေျဖကေတာ့
ရုိးရွင္းလွပါတယ္။ ေမြးရာပါဗီဇ ေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါတယ္။
ကဲ- ဒါနပါရမီကို ေမြးရာပါဗီဇေၾကာင့္ ဘာမွနားမလည္တဲ႔ ကေလးဘ၀ကတဲ႔က
ပါခဲ႔ရွိခဲ႔ ျပဳလုပ္ခဲ႔တာေတာ့ ဟုတ္ပါျပီ။ ဘယ္ကမွ ၀င္ေငြမရွိဘဲ အခေၾကးေငြမရဘဲ ဘယ္လုိလုပ္ျပီး
ဒါနပါရမီ-ေပးကမး္စြန္႔ၾကဲလွဴဒါန္းျခင္း ေကာင္းမွဳကုသုိလ္ကုိ ျပဳလုပ္ႏုိင္ ခဲ႔တာလဲလို႕
ေမးစရာရွိလာပါတယ္။ ဒီအေျဖကလဲ ရွင္းရွင္းေလးေလးပါပဲ။ တကယ္ ေတာ့ ဒါန-ေပးကမး္စြန္႔ၾကဲလွဴဒါန္းျခင္းဆုိတာ
၀င္ေငြရွိမွ အခေၾကးေငြရမွ ျပဳလုပ္ႏုိင္တဲ႔ အက်င့္ပါရမီေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ၀င္ေငြမရွိ
အခေၾကးေငြမရွိလဲ ျဖည့္က်င့္ႏုိင္တဲ႔ အက်င့္ပါရမီတစ္ခုပါ။ ေငြေၾကးမကုန္ဘဲ ျဖည့္က်င့္လို႔ရတဲ႔
နည္းလမး္ေတြမ်ားစြာ ရွိေနပါတယ္။ အားလံုးလဲ သိျပီးျဖစ္မွာပါ။ အရွင္ကေတာ့ ဘာ၀င္ေငြ အခေၾကးေငြမွ
မရွိတဲ႔ ကေလးဘ၀ကစျပီး ယေန႔အခ်ိန္ထိ ဒါနပါရမီဆုိတဲ႔ ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲလွဴဒါန္းျခင္း ေကာင္းမွဳကုသိုလ္ေလးကို
ဒီလိုျဖည့္က်င့္ခဲ႔ပါတယ္။
ကေလးဘ၀ ငယ္ရြယ္စဥ္တုန္းကေတာ့ အရွင္ဟာ ညီငယ္ညီမငယ္ေလးမ်ားကို ေမြးေမေမ
အိမ္မွာမရွိခိုက္ ထိမ္းရပါတယ္။ အငုိတိတ္ေအာင္ေခ်ာ့ရပါတယ္။ ဒီတုန္းက အေမက ကေလးေတြအတြက္
အတုိင္းတာတစ္ခုအေနနဲ႔ ထမင္းဟင္းနဲ႔ မုန္႔ပဲသရီစာကို ေပးခဲ႔တာပါ။ အေမေပးခဲ႔တဲ႔ ထမင္းဟင္းနဲ႔
မုန္႔ပဲသရီစာကို မိမိမစားဘဲ ညီငယ္ညီမ ငယ္ေတြကိုပဲ ေကၽြးခဲ႔ေပးခဲ႔တာပါ။ တကယ္ေတာ့ မိမိအတြက္ေ၀စုကို
မိမိမစားပဲ ညီငယ္ညီမငယ္ေလးေတြကို ေပးျခင္း ေကၽြးျခင္းကလဲ ဒါနပါရမီပင္ မဟုတ္ပါလား။ ဒီအခ်ိန္မွာ
အရွင္ဟာ စာမဖတ္တတ္သလို ၀င္ေငြလဲ မရွိေသးပါဘူး။
ေနာက္…မိမိ ႏြားေက်ာင္းသားေလးဘ၀ကဆုိပါေတာ့။ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ကႏြား
ေက်ာင္းရတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သူမ်ားအိမ္ကႏြားကို လခစားနဲ႔ထိ္မ္းေက်ာင္းရတာ ပါ။ မွတ္မွတ္ရရ
ဒီတုန္းက တစ္လကို ျမန္မာက်ပ္ေငြသံုးရာရပါတယ္။ ဒီႏြားေက်ာင္း သားဘ၀မွာေတာ့ အရွင္ဟာ ၈-၉ႏွစ္သားအရြယ္သာရွိပါေသးတယ္။
စာသင္ခြင့္ ေက်ာင္းေနခြင့္မရေသးပါဘူး။ ႏြားေက်ာင္းခ တစ္လကိုသံုးရာ ရတယ္ဆုိေပမဲ႔။ မိမိမသံုး
ရပါဘူး။ အိမ္ကစည္းပြားေရးၾကပ္တည္းေနခ်ိန္မုိ႔ အေမက တစ္လမျပည့္ ေသးဘူးလခ ၾကိဳထုတ္ေလ့ရွိပါတယ္။
တစ္ခါတစ္ေလဆုိ သံုးေလးလစာ ေမြးေမေမက ၾကိဳထုတ္ ေလ့ရွိပါတယ္။ ဒီေတာ့.. လခေငြကို မိမိမထိရမကိုင္ရပါဘူး။
ဒါေပမဲ႔.. အရွင္ရဲ႕ ဒါန ပါရမီ-ေပးကမး္စြန္႔ၾကဲလွဴဒါန္းျခင္း အက်င့္ေလးကေတာ့ မပ်က္ခဲ႔ပါဘူး။
လခေငြကိုလဲ မရရွိ မသံုးရဘဲ ဘယ္လိုလုပ္ဒါနပါရမီ-ေပးကမ္းလွဴဒါန္းျခင္း
အက်င့္ကိုျပဳလုပ္ႏုိင္သလဲဆုိရင္ေတာ့… မိမိဟာ ေန႔စဥ္မနက္ ၈နာရီခြဲေလာက္မွာ သခင္အိမ္ကေန
ႏြားအုပ္ၾကီးကို ေမာင္းထုတ္ျပီး က်ယ္ျပန္႔တဲ႔စားက်က္မွာ ထိမ္း ေက်ာင္းပါတယ္။ ညေန ၅နာရီေက်ာ္မွ
ေတာကေနအိမ္ျခံကို ျပန္သြင္းရပါတယ္။ မနက္ ၈ခြဲမွာေတာထဲကိုသြား ညေန၅နာရီမွာ ျပန္သြင္းဆုိေပမဲ႔
သူမ်ားေတြလို ၀တၱရာေက် ႏြားေတြကိုထိမ္းေက်ာင္းတာမ်ိဳး မဟုတ္ခဲ႔ပါဘူး။ တကယ္ကိုတိရစၦာန္ျဖစ္တဲ႔
ႏြားေတြကို သက္ရွိလူူသားျဖစ္တဲ႔ မိမိလိုပဲ တန္ဖုိးထား သနားစိတ္နဲ႔ အစာေပါတဲ႔ေနရာ-လယ္ကြင္း၊
ျမက္ႏုႏုေလးေတြရွိတဲ႔ေနရာ-လယ္ကြင္းနဲ႔ ကန္စင္းရုိးေတြ၊ အခင္းေဘးေတြမွာ ဂရုတ စုိက္နဲ႔
ထိမ္းေက်ာင္းေကၽြးေမြးခဲ႔တာပါ။ ဒါတင္ဘယ္ကမလဲ… ေန႔လည္တစ္ၾကိမ္း ညေနတစ္ၾကိမ္ ႏြားေတြကို
ေရေပါတဲ႔ ေခ်ာင္းအင္းအုိင္ေတြမွာ ေမာင္းျပီးေရ တုိက္ေပးပါတယ္။ တကယ္ေတာ့..ဒါကလဲ ဒါနပါရမီ-အက်င့္ပဲ
မဟုတ္ပါလား။ ဘယ္မွာ အခေၾကးေငြရွိလို႔လဲ မရွိပါဘူး။
ဒီလိုမ်ိဳး မိမိက ႏြားေတြကို ေသခ်ာဂရုစိုက္ျပီး ထိမ္းေက်ာင္းေပးတဲ႔အတြက္
ႏြားေတြဟာ အသားေရ၀ျဖိဳးျပီး တသားေမြးတေသြးလွလာၾကပါတယ္။ ႏြားေကာင္ေရ ေတြလဲ တုိးပြားလာပါတယ္။
ဒီေတာ့..အိမ္ရွင္ေတြက မိမိကို ေဘာက္ဆူးအျဖစ္ အ၀တ္ပုဆုိးေတြ၊ အစားအစာေတြ၊ မုန္႔ဖုိးပဲဖုိးအျဖစ္ေငြအသျပာေလးေတြကို
ေပးေလ့ ရွိပါတယ္။ အိမ္ရွင္ေတြက မိမိရဲ႕တာ၀န္ေက်မွဳ၊ စိတ္ေစတနာမွန္မွဳကိုအေၾကာင္းျပဳျပီး
ေပးလာတဲ႔ ဒီအ၀တ္စား၊ အစားအစာ၊ ေငြအသျပာေလးေတြကို မိမိကမသံုးစြဲပဲ မိဘညီကိုယ္ေမာင္ႏွမေတြ
သံုးဖုိ႔စားဖို႔၀တ္ဖုိ႔ ယူသြားေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါလဲ ဒါနပါရမီ-ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲလွဴဒါန္းျခင္း
မဟုတ္ပါလား။ လက္ထဲမွာ ေငြအသျပာမရွိေပမဲ႔ ဒါနပါရမီ ဆုိတာ ယူတတ္ရင္ရပါတယ္။
ေနာက္…. မိမိအေနနဲ႔ ေတာထဲလယ္ထဲမွာ တစ္ေနကုန္ႏြားေတြနဲ႕ အခ်ိန္ ကုန္လြန္ခဲ႔ရတယ္ဆုိေပမဲ႔လဲ
အိမ္အတြက္ လယ္ေတာထဲ ေခ်ာင္းထဲေျမာင္းထဲမွာ သဘာ၀အရအလိုလိုေပါက္ေနတဲ႔ ကန္စြန္းရြက္၊ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္၊
မန္းက်ည္းရြက္စသည္ ကိုလဲ အိမ္အတြက္ ခူးသြားေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါလဲ ဒါနပါရမီအက်င့္တစ္ခုပါပဲ။
ေနာက္… ၁၀ႏွစ္သားအရြယ္မွာေတာ့ ရြာဦးေက်ာင္းက
ဆရာေတာ္အထံမွာ ဘုနး္ၾကီးေက်ာင္းျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ အစမွာေတာ့ မနက္ပိုင္းေန႕လည္ပိုင္းစာသင္ျပီး
အိမ္ျပန္အိပ္ရပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့လဲ ေက်ာင္းမွာအိပ္ေက်ာင္းမွာစားတဲ႔ ညအိပ္ ေက်ာင္းသားအျဖစ္နဲ႔ေနခဲ႔ပါတယ္။
ညအိပ္ေက်ာင္းသားျဖစ္လာတဲ႔အခါမွာေတာ့ မနက္ ေစာေစာထျပီး ဟင္းေပါင္းအိုးေႏြးျခင္း၊ ေရေႏြးအိုးတည္ျခင္း၊
ဆရာသမား ဘုန္းၾကီးမ်ား အတြက္ မ်က္ႏွာသစ္ေရခပ္ျခင္း၊ ရဟန္းသာမေဏမ်ား သံုးစြဲဖို႔ ဘုန္ဘုိင္တြင္းေရ
ႏွိတ္ျခင္း၊ တံျမက္စည္းလည္း၊အမုိက္က်ဳံး၊ သစ္ပင္ေရေလာင္း၊ ျမက္ထြင္၊ ဆြမး္ခြထြက္၊ မရွိဆင္းရဲသားေတာင္းစားသူမ်ားကို
ေ၀ငွ၊ ေၾကာင္ေခြးက်ီးကန္းခုိမ်ားကိုအစာေကၽြး စသည္မ်ားကိုလုပ္ရပါတယ္။ ဒါေတြကလဲ ဒါနပါရမီ-စြန္႔ၾကဲေပးကမ္းလွဴဒါန္းျခင္းပင္
ျဖစ္ပါသည္။ ဒီဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားဘ၀မွာလဲ အခေၾကးေငြမရွိခဲ႔ပါဘူး။ ငယ္စဥ္ ကေလးဘ၀မွာေတာ့
အေမ့ကအရွင္အတြက္ သီးသန္႔မုန္႔ဖုိးဆုိတာ ေပးရုိးထံုးစံ မရွိခဲ႔ ပါဘူး။ သို႔ေသာ္လဲ အရွင္အေနန႔ဲ
ေမြးရာပါဗီဇျဖစ္တဲ႔ ဒါနပါရမီအက်င့္ေလးကေတာ့ မရပ္တန္႔ပဲ တည္ျမဲခဲ႔ပါတယ္။
စဥ္းစားမိပါတယ္။ တကယ္လို႔ ေငြရွိမွ ပစၥည္းဥစၥာရွိမွသာ
ဒါနပါရမီ-ေပးကမး္စြန္႔ၾကဲလွဴဒါန္းျခင္း အက်င့္ျမတ္ကို ျပဳလုပ္ရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ အရွင္လို
ဆင္းရဲျပီး စာမတတ္ ေငြေၾကးမရွိတဲ႔သူအတြက္ ဘယ္မွာဒါနပါရမီကုသိုလ္အက်င့္ကို ျပဳလုပ္ႏုိင္ပါ့မလဲလုိ႕႔ပါ။
အရွင္အေနနဲ႔ ဆင္းရဲျပီးမြဲေတေနေသာ္လည္း အေသးစာဒါန ပါရမီကုသိုလ္ကို ျပဳလုပ္ႏုိင္ခဲ႔ပါတယ္။
ဘ၀မ်ိဳးစံုနဲ႔ ျပဳလုပ္ခဲ႔ျခင္းပါ။ ကေလးထိ္မ္းဘ၀၊ ႏြားေက်ာင္းသားဘ၀၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားဘ၀ေတြေပါ့ဗ်ာ။
ေနာက္… ဒီစိတ္ေကာင္းေစတနာေကာင္း ဒါနပါရမီကုသို္လ္ေလးေတြေၾကာင့္
ထင္ပါရဲ႕ ၁၁ႏွစ္သားအရြယ္မွာေတာ့ ရွင္သာမေဏ၀တ္ခြင့္ ကိုရင္ျဖစ္ခြင့္ရခဲ႔ပါတယ္။ သူမ်ားေတြလို
ႏြားယာဥ္ၾကီးေတြစီး၊ ျမင္းၾကီးေတြစီး၊ ဆင္ၾကီးေတြစီးလို႔ ရွင္ေလာင္း လွည့္၊ ဘိသိတ္ေျမာက္ျပီး
ဆုိင္းေတြဗံုေတြနဲ႔ ကိုရင္ျဖစ္ခဲ႔တာေတာ့ မဟုတ္ဘူးဗ်ာ့။ ရုိးရုိးေလး အေမနဲ႔အေဖကုိ အသိေပးျပီး
ေက်ာင္းမွာပဲ ဆံခ်သရဏဂံုတည္၊ အ၀ါေရာင္ ပိတ္သကၤန္းေလကို ဆင္ျမန္းျပီး ရွင္သာမေဏကုိရင္ေလးျဖစ္ခဲ႔တာပါ။
မိဘေတြက ဆင္းရဲေတာ့ သူမ်ားေတြလို အလွဴၾကီးေတြေပးျပီးေတာ့ ရွင္သာမေဏျဖစ္ ခဲ႔တာေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။
ဘယ္လုိပဲ ကိုရင္ျဖစ္ခဲ႔ျဖစ္ခဲ႔ ရွင္သာမေဏျဖစ္ခဲ႔ျဖစ္ခဲ႔ အဲ႔ဒီ ကိုရင္ေလးက အခုေတာ့ ျပည္တန္ပတၱျမားၾကီး
မဟုတ္ေပမဲ႔ စိန္ေကာင္းတစ္ပြင့္ ေက်ာက္ေကာင္းတစ္ခ်ပ္ေတာ့ ျဖစ္ေနျပီမဟုတ္ပါလား။ သာသနာအတြက္၊
ဘာသာ အတြက္၊ တုိင္းျပည္နဲ႔လူမ်ိဳးအတြက္ သူရဲေကာင္းၾကီးတစ္ဦးမဟုတ္ေပမဲ႔၊ တစ္ေထာင့္
တစ္ေနရာကေနေတာ့ အက်ိဳးျပဳႏုိင္ျပီ မဟုတ္ပါလား။ တန္ဖုိးရွိေနျပီမဟုတ္ပါလား။
ဒီေနရာေလးမွာ ေျပာခ်င္တာက သားေယာက်္ာေလးရလာရင္
အလွဴေပးျပီး ေမာင္ရွင္ေလာင္းျပဳေပးရမွ၊ သားအရြယ္မေရာက္-အိမ္ေထာင္မျပဳခင္ အလွဴ ေပးျဖစ္မွ
ေတာ္ကာက်မည္၊ ႏုိ႔မဟုတ္ရင္ ပတ္၀န္းက်င္က ကဲ႕ရဲ႕လိမ့္မယ္ဆုိျပီး သူမ်ား ဆီက ေခ်းငွါးျပီး
မႏုိင္တႏုိင္အလွဴေပးေလ့ရွိတဲ႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ
အသိရ၊ သတိရ အျမင္ မွန္ရေစခ်င္ပါတယ္။ အလွဴၾကီးေပးျပီး ေမာင္ရွင္ေလာင္းလုပ္ခြင့္ရမွသာ
လူရာ၀င္မည္၊ လူျဖစ္ရက်ိဳးနပ္မည္၊ မိသားစုဂုဏ္သိကၡာတက္မည္ဆုိပါလွ်င္ အရွင္ဟာ အခုခ်ိန္မွာ
အေမ့ေမတၱာအရွင္, B.A. M.A ရယ္လို႔ျဖစ္လာစရာဘယ္ရွိပါ့မလဲ။ စဥ္းသာစဥ္းစား ၾကည့္ၾကေပေတာ့..အမိျမန္မာတုိ႕ရယ္။
ေနာက္…အရွင္ဟာ ၁၁ႏွစ္သားအရြယ္မွာ ရွင္သာေဏျဖစ္ျဖစ္ျခင္း
မန္းေလး ေရႊျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးကို ပညာသင္ေရာက္ရွိလာခဲ႔ပါတယ္။ မန္းေလးေရႊျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးမွာ
မူငယ္လတ္ၾကီး ဘာသာေရးစာေမးပြဲမ်ားကိုေလ့လာ သင္ၾကားရင္း ကိုရင္ဘ၀တစ္ ေလွ်ာက္လံုး ဘံုဆြမ္းေလာင္းတုိးကာ
ဆရာသမားမ်ားအား အရုဏ္ဆြမး္ကပ္လွဴျခင္း ဆြမ္းအာဟာရဒါန၀တ္ကို မခၽြတ္ျပဳခဲ႔ပါတယ္။ ေနာက္..ရံဖန္ရံခါ
ဂိလာနဘတ္ကိုလဲ ျပဳလုပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ မိမိဘုဥ္းျပီးတုိင္း ဆင္းရဲသားမ်ားအားလဲ ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲေလ့ရွိ
ပါတယ္။ မိဘမ်ားအားလဲ ဘုရားပြဲကထိန္ပြဲမွ ရလာေသာမိမိလာဒ္လာဘမ်ားကို ခြဲျခမ္း၍ ေထာက္ပ့ံေပးေလ့ရွိပါတယ္။
မန္းေလးေရႊျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးဆုိတာ ဘုရားပြဲမ်ား၊ ကထိန္ပြဲမ်ားေပါမ်ားေသာဘာသာေရးျမိဳ႕ၾကီးတစ္ျမိဳ႕လည္းျဖစ္ပါတယ္။
မန္းေလးျမိဳ႕သူ ျမိဳ႕သားမ်ားဟာလည္း သဒၶါတရားသိပ္ေကာင္းျပီး သာသနာနဲ႔သဃာကိုၾကည္ညိဳတတ္
ေထာက္ပံ့တတ္ေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားလဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္.. ပဌာန္းသံ၊ ဓမၼသံေတြ မဆဲေသာျမိဳ႕ၾကီးတစ္ခု၊
ဘာသာ သာသနာထြန္းကားေသာ ျမိဳ႕ၾကီးတစ္ခုလဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေတြသည္လည္း ဒါနပါရမီအက်င့္ပင္
မဟုတ္ပါလား။
ေနာက္….အရွင္ဟာ ရဟန္းဘ၀မွာေတာ့ မန္းေလး ဗုဒၶတကၠသိုလ္-
ဆူးခါးနဲ႔ မန္းေလးနပသတကၠသုိလ္ၾကီးမ်ားမွာ တကၠသိုလ္ပညာရပ္မ်ားကို ဆည္းပူးေလ့လာရင္း မရွိဆင္းရဲသားမ်ားအား
ေထာက္ပ့ံေပးကမ္းျခင္း၊ လူနာမ်ားအားေသြးလွဴျခင္း၊ ေစာင့္ ေရွာက္ေပးျခင္းမ်ားကို ျပဳလုပ္ေလ့ရွိပါတယ္။
ဗုဒၶတကၠသိုလ္ကိုတက္စဥ္ အရွင္ရဲ႕ မိခင္ ခ်မ္းသားၾကီးေက်ာင္းတုိက္ေလးမွာ မူငယ္လတ္ၾကီးစာ၀ါမ်ားကုိပို႕ခ်ေပးခဲ႔ပါတယ္။
မိခင္ ေက်ာင္းတုိက္ေလးမွာလဲ မနက္တုိင္းလိုလို စာခ်င္သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား မန္းေလးထံုးစံ
အတုိင္း လၻက္ရည္နဲ႔မုန္႔အာဟာရကို ဒါနအျဖစ္ျပဳလုပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ မိခင္နပသ တကၠသိုလ္မွာေတာ့
ဒုတိယႏွစ္မွစ၍ အဂၤလိပ္စာအေျခခံ ဂရမၼာနဲ႔ စကားေျပာ၊ ဓမၼပဒ၊ What the Buddha taught စာအုပ္မ်ားကို
၀ါသနာပါသူမ်ားအား ပို႔ခ် ဖတ္ျပေပးခဲ႔ပါတယ္။ အေဆာင္ကသူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလဲ မနက္အရုဏ္ဆြမး္အျဖင့္
ျမျမင့္ မုိရ္မွာ ဒါနျပဳလုပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ဒီအေလ့အက်င့္မ်ားသည္လဲ ဒါနပါရမီကုသိုလ္ ပင္
ျဖစ္ပါသည္။
ေနာက္…အရွင္ဟာ တကၠသိုလ္မွာ ေလးႏွစ္တာပညာရပ္မ်ားကို
သင္ၾကားျပီး နာဂေတာင္တန္းေဒသကုိ သာသနာျပဳ ၂ ႏွစ္သြားေရာက္ခဲ႔ပါတယ္။ ထုိ ၂ႏွစ္တာကာလ
မ်ားမွာလဲ နာဂတုိင္းရင္းသားမ်ားအား ဘာသာေရးစာေပမ်ားသင္ၾကားေပးျခင္း၊ အတန္း စာေပမ်ားသင္ၾကားေပးျခင္း၊
ဘုရားေက်ာင္းကန္တံတားမ်ား ေဆာက္လုပ္ျခင္း၊ ဆြမး္ဆံစိမ္း ေလာင္းလွဴပြဲမ်ားျပဳလုပ္ေပးျခင္း၊
ကိုရင္သာမေဏမ်ား၀တ္ေပးျခင္း၊ ပဌာန္း ပြဲမ်ား က်င္းပေပးျခင္း၊ ဓမၼစၾကာသင္တန္းမ်ားပုိ႔ခ်၍
ဓမၼစၾကာအသင္းဖြဲ႔ျခင္း၊ ေႏြရာသီ ဗုဒၶဘာသာယဥ္ေက်းမွဳသင္တန္မ်ားပုိ႔ခ်ေပးျခင္း၊ အဂၤလိပ္စာ
အေျခခံဂရမၼာနဲ႔ စကား ေျပာသင္တန္းမ်ား ပို႔ခ်ေပးျခင္း၊ ဆယ္ရက္စခန္းမ်ား ျပဳလုပ္ေပးျခင္း၊
တရားေတာ္မ်ား ေဟာၾကားေပးျခင္း၊ သက္ၾကီးပူ ေဇာ္ပြဲမ်ား ျပဳလုပ္ေပးျခင္း၊ ေဆးပေဒသာ ပင္မ်ား
ဆုိက္ထူျခင္း၊ ေက်ာင္းသားေက်ာင္း သူမ်ားအား ပညာသင္စ ရိတ္ေထာက္ပံ့ ေပးျခင္း၊ ေတာင္ယာလုပ္ကုိင္စားေသာက္သူ
ရြာသားမ်ားအား အရင္းအႏွီးဆုိက္ ထုတ္ေပးျခင္း စေသာသာသနာျပဳလုပ္ငန္းမ်ားကို ေစတနာ ၀ါသနာ
အႏံြနာျဖင့္ ေဆာက္ရြက္ ေပးခဲ႔ပါသည္။ ဒါသည္ပင္လည္း ဒါနပါရမီ-ေပးကမး္စြန္႔ၾကဲလွဴဒါန္းျခင္း
သည္ပင္ ျဖစ္ပါ သည္။
ေနာက္… သာသနတကၠသီလဓမၼာစရိယ,B.A Buddhism ဘြဲ႕ကို
ရယူျပီး သီဟုိဠ္ ကို ပညာသင္ေရာက္ရွိလာခဲ႔ပါတယ္။ သီဟုိဠ္မွာ မာစတာတည္းဟူေသာ ဘြဲ႕ဒီဂရီကို
ေလ့လာေနစဥ္မွာလဲ မိဘမဲ႔ေက်ာင္းမ်ားအား သူငယ္ခ်ငး္မ်ားနဲ႔စုေပါင္း၍ ေထာက္ပံ့ျခငး္၊ ဆန္းေဒးစကူးလ္ေက်ာင္းသားမ်ားအား
ေထာက္ပံ့ျခင္း၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ား စာေပမွ်ေ၀ျခင္း၊ ေက်ာင္းျပင္ျခင္း၊ အတူေနေက်ာင္းသားမ်ားအား
ဆြမ္းဆံ၊ ဆီစသည္လွဴဒါန္းျခင္း၊ အရုဏ္ဆြမး္ ေန႔ဆြမ္းဆက္ကပ္ျခင္း စေသာသာသနာျပဳ ပရဟိတလုပ္ငန္းမ်ားကို
လုပ္ေဆာင္ေနဆဲျဖစ္ပါသည္။ ဒါသည္ပင္ ဒါနပါရမီ-ေပးကမး္ စြန္႔ၾကဲလွဴဒါန္းျခင္းသည္ ျဖစ္ပါသည္။
အရွင္သည္ ဘယ္ေနရာဘယ္ေဒသေရာက္ေရာက္ ဒါနပါရမီကို
ျဖည့္က်င့္ေလ့ ရွိပါသည္။ ရွိလို႔လွဴသည္လဲ မဟုတ္သလုိ နာမည္ရျခင္း ဂုဏ္လိုခ်င္လုိ႔လဲ
မဟုတ္ပါဘူး။ ေမြးရာပါဗီဇနဲ႔အတူ ျမတ္ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမဓမၼမ်ားက လမ္းညြန္ေပးေနေသာေၾကာင့္သာ
ျဖစ္ပါသည္။ ဟုိတစ္ခ်ိန္ ကေလးဘ၀စာမတတ္ခင္ ႏြားေက်ာင္းသားဘ၀ သံေဃဒိႏၷံ မဟပၹလံဆုိတာလဲ
နားမလည္၊ ဒါနံသဂၢႆ ေသာပါဏံဆုိတာလဲ မသိ၊ ေငြးေၾကး ဥစၥာဆုိတာလဲ မရွိခဲ႔ေပမဲ႔၊ အခုေတာ့
ျမတ္ဗုဒၶ၏ ဒါနပါရမီကို ခ်ီးမႊမ္းပံုကိုလဲ နားလည္ခဲ႔ပါျပီ၊ ငါ့ဘုရားေဟာတဲ႔ ဒါနအက်ိဳးကိုနားလည္မယ္ဆုိရင္
ပါးစပ္ျဖားက ထမင္းလုပ္ေတာင္ စြန္႔ၾကဲေပးကမ္းလိမ့္မယ္ဆုိတဲ႔ ျမတ္ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမစကားေတြလဲ
ခံစားတတ္ခဲ႔ပါျပီ၊ ဒါနနည္းေတာ့ မြဲ၊ သီလနည္းေတာ့ ေရာဂါၾကြယ္၊ ဘာ၀နာနည္းေတာ့ သံသရာလည္ဆုိတာကို
သေဘာေပါက္ခဲ႔ပါျပီ၊ ေရွ႕ဘ၀က ဒါနပါရမီနည္းခဲ႔လို႔ ဒီဘ၀မွာ ဆင္းဆင္းရဲရေနရတယ္ဆုိတာကိုလဲ
လက္ခံခဲ႔ပါျပီ။ ေရွ႕ကေကာင္းလုိ႔ အခုေကာင္း သည္၊ အခုေကာင္း ေနာင္ေကာင္းပါလိမ့္္မည္။
ေရွ႕ကမေကာင္းလုိ႔ အခုမေကာင္းသည္ အခုမေကာင္း ေနာင္မေကာင္းပါလိမ့္မည္ ဆုိတာကိုလဲ ေတြးတတ္ခဲ႔ပါျပီ။
ေနာက္.. ဆုိးပင္ပ်ိဳးက ဆုိးက်ိဳးရ၊ ေကာင္းပင္ပ်ိဳးက ေကာင္းက်ိဳးရ ေလာကဓမၼတာဆုိတာကိုလဲ
ဖြင့္ဆုိတတ္ခဲ႔ပါျပီ။
ဒီေတာ့.. မရွိလို႔မလွဴ၊ မလွဴလို႔မရွိတဲ႔။ လူ႔ဘ၀ဆုိတာ
တကယ္ကိုတုိတိုေလးပါ၊ ခဏတာပြက္တဲ႔ ေရဗြက္ပမာ၊ ရႊံြ႕နဲ႔လုပ္ထားတဲ႔ အရုပ္ပမာ ေၾကလြယ္ကြဲလြယ္
ပ်က္စီး လြယ္တတ္တယ္။ အသက္၀ိညာဥ္ကင္းတဲ႔တစ္ေန႔ ထင္းတံုးပမာ အသံုးမ၀င္ ေတာ့တဲ႔ ဒီခႏၶာကိုယ္ၾကီး
တြယ္တာတပ္မက္မေနဘဲ လူ႔ေလာကအတြက္ သာသနာအတြက္ သံသရာအတြက္ နာနာေလးခိုင္းေပးမွသာ ေတာ္ကာက်မည္…..။
အားလံုးဒါန-သီလ-ဘာ၀နာျဖင့္
ေပ်ာ္ေမြ႕တတ္ပါေစ။
အေမ့ေမတၱာအရွင္…
